एक कलाप्रवासी म्हणून मला एक प्रश्न कायम सतावतो शाळांमधून अजिंठा, वेरूळ, खजुराहो यावर लेक्चर्स का नव्हती ? आपल्या संस्कृतीची अशी अर्धवट ओळख आपल्याला का दिली गेली ? मानवी शरीर हे जीवशास्त्राच्या पलीकडेपण सौंदर्य आणि प्रमाणबद्धतेचे एक अद्भुत उदाहरण आहे हे आपल्याला कलेच्या माध्यमातून का शिकवले गेले नाही ? कालिदासाचे काव्य वाचवले नाही. कामसूत्र हे केवळ ‘त्या’ गोष्टीचे पुस्तक आहे असा समज मनावर ठेवला गेला.

"Even as she lifts the water-pot to her head, her waist bends like a vine in the wind. O traveller, why do you hurry? Stay a little. The road can wait." -Gatha Saptashati She is not the nayika of perfumed chambers. She is closer to the poetry of a couplet immediate, unadorned and devastating.Someone who doesn't mind disappearing into the ripple of water or rising on wind like a bird's feather has already made her peace with impermanence.